Gevormd door mijn verleden ben ik alles behalve een modelburger, de ware viespeuk in mij zorgt er voor dat menig man onder de indruk is van mij. Zonder hierbij ook maar iets positiefs in te zien...
Laatst vroeg een man mij wat ik van de liefde vind; hoe ik daarover denk. Wat mij betreft een moeilijk moment. Hoever ga je in een eerste gesprek? Ik bedoel: hoeveel leugens blijven afgerond nog eerlijk? De liefde. Ik vermoed dat nergens zoveel leugens aan worden opgedragen als aan de liefde. Leugens, aangedikte waarheden en verzwegen ontboezemingen.
Wow wat is hij groot! zeg je tegen de jongenheer van de op dat moment in je bed liggend slachtoffer maar die er eigenlijk gewoon te triest uitziet. Bij vrouwen kan je aardig zien wat voor vlees je in de kuip heb, bij mannen is dat moment pas wanneer je eigenlijk al niet meer terug kan.
Elke liefde begint bij huichelen.
Belangrijker is de vraag óf je dit toegeeft. En zo ja: wanneer? Bij de eerste ontmoeting niet, uiteraard. Die is bedoeld voor de leugen. Immers, alle liefde ook potentiële liefde begint bij huichelen. Misschien is dat wat een relatie is: een tijdje lang elkaar leugens ontmaskeren. De trouw als laatste strohalm.
maar goed wat is dat voor een vraagt? Deze man doorbreekt mijn codes. Vragen naar eerlijkheid, vragen naar ideeën over liefde; beide zijn onverwoestbare dooddoeners. Hoe te handelen bij zo'n vraag? Ik wist het niet, toen, dus verviel in een wedervraag:
Waar heb je de grootste hekel aan: aan leugens, aangedikte waarheden of aan verzwegen tekortkomingen?
Onze dialoog stokte daar even.
Uiteindelijk kwam hij niet verder dan een half uitgehoeste hoe-bedoel-je? Ik, op mijn beurt, knakte. Hoeveel leugens blijven afgerond eerlijk? Wat ik op mijn lever heb, kun je niet subtiel liegen. Dus besloot ik mijn veroveringsdrang op te offeren en eerlijk mijn ziel bloot te leggen.
Wel, begon ik dan ook, de meeste mensen denken dat de leugen de ergste van de drie is. Terwijl de aangedikte waarheid óók vervelend is. Want ik zit hier wel te lachen, maar ik vind je niet leuk. Waarom ik dan lach? Ik lach niet om je grapjes, ik lach om je neus. Heb je zelf nooit gezien dat ie op een S-bocht lijkt?
Nu ik schoot door. Dat geef ik toe. Ik zette uiteen hoe beide vervelend kunnen zijn. Bovendien vertelde ik hem hoe ik over de liefde denk net zo ongezouten als ik het net voorschotelde. Uiteraard schrok hij van mijn eerlijkheid. Want wat ik seksueel opwindend vind, vindt men onhygiënisch! Zoals wat ik liefkozen noem, volgens deskundigen vernederend is. Onmenselijk, soms.
Absoluut, ik sloeg door.
En mijn voorbeelden raakten hem. hij vroeg me dan ook te stoppen en kondigde zijn vertrek aan tussen pathetisch gesnotter door. Het was mij om het even.
jank maar zeurkous, dacht ik, vragen naar eerlijkheid en vreemd opkijken als je het krijgt.
Maar eerlijk is eerlijk, als iemand liegt tegen mij, zoals mijn lieftallige ex vriend ben ik woest, niet voor rede vatbaar en breekt letterlijk de hell los!
Maar goed...bevend liep hij bij me vandaan. Het was een leerzame les, ook voor mij. Want hoe vaak toets je zulke intieme ideeën bij mensen? hij reageerde zoals ik al had verwacht. Want het is echt zo: eerlijkheid is pijnlijker dan de leugen.
Maar hoe kan ik een ander het ''liegen'' kwalijk nemen als ik zelf een lever vol leugens heb? Daarom mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar, ik ga beginnen met eerlijkheid en dus pijnlijkheid, hopen dat karma eens een keer ver uit mijn buurt blijft.
